به یک ستاره نگاه کرد

و گریه را سر داد

ستاره گفت:

پسر، چرا گریه می کنی؟

پسر گفت:

تو خیلی دور هستی

من هرگز قادر نخواهم بود

تو رالمس کنم.

ستاره پاسخ داد:

پسر اگر من هم اکنون

 در در قلب تو نبودم

تو نمی توانستی مرا ببینی!

                                   (جان مالیولا)

                                                                          قرارمون تو آسمون 

ای خوب چشم عالم و آدم به راه توست

                          خورشید زنده در هوس روی ماه توست

                                       (سید ابوالقاسم حسینی"ژرفا")

              بیایید ۲ رکعت برای ظهورش بخوانیم

                شاید صدایمان به آسمان برسد

                                                          قرارمون تو آسمون

همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم،

شدم آن عاشق ديوانه كه بودم 

در نهانخانه ي جانم گل ياد تو درخشيد

باغ صد خاطره خنديد

عطر صد خاطره پيچيد

يادم آمد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم

پرگشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم

ساعتي بر لب آن جوي نشستيم

تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت

من همه محو تماشاي نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ريخته در آب

شاخه ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

يادم آيد : تو به من گفتي :

از اين عشق حذر كن!

لحظه اي چند بر اين آب نظر كن

آب ، آئينه عشق گذران است

تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است

باش فردا ،‌ كه دلت با دگران است!

تا فراموش كني، چندي از اين شهر سفر كن!

با تو گفتم :‌

"حذر از عشق؟

ندانم!

سفر از پيش تو؟‌

هرگز نتوانم!

روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد

چون كبوتر لب بام تو نشستم،

تو به من سنگ زدي من نه رميدم، نه گسستم"

باز گفتم كه: " تو صيادي و من آهوي دشتم

تا به دام تو درافتم، همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم

سفر از پيش تو هرگز نتوانم، نتوانم...!

اشكي ازشاخه فرو ريخت

مرغ شب ناله ي تلخي زد و بگريخت!

اشك در چشم تو لرزيد

ماه بر عشق تو خنديد،

يادم آيد كه از تو جوابي نشنيدم

پاي در دامن اندوه كشيدم

نگسستم ، نرميدم

رفت در ظلمت غم، آن شب و شب هاي دگر هم

نه گرفتي دگر از عاشق آزرده  خبر هم

نه كني ديگر از آن كوچه گذر هم!

بي تو اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم!

    (فریدون مشیری)

                                 قرارمون تو آسمون

                مثل آنكه تنهايي

                               -چقدر هم تنها!-

خيال مي كنم دچار آن رگ پنهان رنگ ها هستي.

دچار يعني،عاشق!

         و فكر كن چه تنهاست،

                   اگر ماهي كوچك،

                      دچار آبي درياي بي كران باشد.

                                                       (سهراب)

                                                          قرارمون تو آسمون

       به سر رود خروشان حیات

            آب این رود به سرچشمه نمی گردد باز

                          بهتر آن است که غفلت نکنی از آغاز

                                                                (مصدق)

                                                          قرارمون تو آسمون

تا نگاه مي كني:

دوباره وقت رفتن است

باز هم همان حكايت هميشگي!

پيش از آنكه با خبر شوي

لحظه ي عزيمت تو ناگزير مي شود

آي...

اي دريغ و حسرت هميشگي!

ناگهان

چقدر زود

دير مي شود!

                 (قيصر امين پور)

                                                          قرارمون تو آسمون

تو را با رواندازهایی می پوشاندم

و در برابر هوای سرد شبانه محافظت می کردم

ولی حالا که برومند شده ای

و دور از دسترس،

دست هایم را به هم گره می کنم

و تو را با دعا می پوشانم!

                                  (دانا کوپر)

                                                          قرارمون تو آسمون

                              در    دست   روزگار    بود   تازیانه ای

                                                                   (پروین)

                                                          قرارمون تو آسمون

قدم در راه بی برگشت بگذاریم

ببینیم آسمان هر کجا آیا همین رنگ است

                                               (اخوان ثالث)

                                                          قرارمون تو آسمون

             دادرس نیست که در  هجر رخش داد کشم

             سال ها   می گذرد  ،   حادثه ها   می آید

             انتظار   فرج    از   نیمه ی   خرداد    کشم

                                               (امام خمینی(ره))

                                                                                                          قرارمون تو آسمون

                             این گل سرخ من است

            دامنی پر کن از این گل که دهی هدیه به خلق

                            که بری خانه ی دشمن!

                             که فشانی بر دوست

              راز خوشبختی هرکس به پراکندن اوست.

                                                    "فریدون مشیری"

                                                          قرارمون تو آسمون

آن که او وجود پاک نیالاید

تا خلق از او رسند به آسایش

هرگز به عمر خویش نیاساید

تا دیگران گرسنه و مسکین اند

هرگز به مال و جاه خویش نیفزاید

مردم  بدین صفات اگر یابی

گر نام  او فرشته نهی ،"شاید"

                                  (پروین اعتصامی)

                                                          قرارمون تو آسمون

       به عالم هر دلی کو هوشمند است

                               به   زنجیر  جنون  عشق بند است

                                         ***

   ساقیا    بده    جامی      زان   شراب   روحانی

                            تا   دمی   برآسایم     زین    حجاب   جسمانی

   بهر   امتحان  ای دوست  گر  طلب کنی  جان را

                            آن چنان     برافشانم   کز   طلب    خجل  مان

   بی وفا     نگار    من   می کند     به    کار من

                            خنده های     زیر لب  ،   عشوه های    پنهانی

   دین و دل   به  یک  دیدن  باختیم  و   خرسندیم

                             در   قمار عشق   ای دل   کی   بود   پشیمانی

   ما زدوست غیر از دوست مقصدی نمی خواهیم

                             حور  و  جنت    ای  زاهد  بر  تو    باد    ارزانی

   خانه ی   دل  ما     را   از   کرم     عمارت   کن

                              پیش   از آنکه    این   خانه   رو نهد   به ویرانی

   ما     سیه گلیمان    را جز      بلا   نمی شاید

                              بر   دل بهایی    نه   ، هر    بلا   که     بتوانی

                                         ***

  هر کس که بدم گفت بدی سیرت اوست

                         وان کس که مرا گفت نکو خود  نیکوست

  حال  متکلم      از    کلامش     پیداست

                         از کوزه   همان  برون  تراودکه در اوست

                                                            (شیخ بهایی)

                                                          قرارمون تو آسمون

                               که در  آفرینش  ز یک  گوهرند

      جو عضوی  به درد آورد  روزگار

                               دگر   عضوها  را   نماند    قرار

      تو کز محنت دیگران بی غمی

                               نشاید  که  نامت  نهند آدمی

                                                          قرارمون تو آسمون

                در غیبت و در حضور دادن ستم  است

                آن روی به بلهوس نمودن  حیف است

                آیینه به دست کور دادن  ستم  است

                                                    (سالک قزوینی)

                                                          قرارمون تو آسمون

تا صدقه ای ستاند. خوب بدو بنگر و نگاه حق شناسانه و سلام

 پر از شوق و خرسندی خاطرش را ببین تا هرگز صدقه دادن را

از یاد نبری.

اگر به مستمندی بخشش کنی او را به مانند خود دوست

خواهی داشت. پس تا توانی ببخش و بیهوده برای آیندگان دینار

 و درم میندوز زیرا اگر امروز شادمان باشی به از آن است که

 فردا گویند:فلانی مرد توانگری بود.

سلامی را که از ناشناسی می شنوی پاس دار و همچون سلام

 دوستی دیرین عزیز شمار. با اشنای تازه به گرمی سخن گوی

 زیرا که پس از کلامی چند هریک به راه خویش خواهید رفت...

و اگر روزی از نو به هم رسیدید شادمان به خود خواهید گفت:

هم اوست!

پس نخستین سلام را گرامی دار که ارزشی بیش از هزاران

 سلام دیگر دارد و هر درودی را به گرمی پاسخ گوی.

                                                  (یوهان ولفگانگ گوته)

                                                          قرارمون تو آسمون

    به  خال هندویش    بخشم  دل  و  دین  و  سر و  پا را

    به معشوق آنجه می بخشیم از آن خویش می بخشی

    نه چون  حافظ   که  می بخشد   سمرقند  و  بخارا  را

                                                               (شاعر:؟)

                                                          قرارمون تو آسمون

روی دریای هراس انگیز

وز فراز برج بارانداز خلوت مرغ باران می کشد فریاد خشم آمیز

و سرود سرد پر توفان دریای حماسه خوان گرفته اوج

می زند بالای هر بام و سرایی موج

مرغ باران می کشد فریاد دایم:

عابر ای عابر

جامه ات خیس آمد از باران

نیستت آهنگ خفتن 

یا نشستن در بر یاران؟...

اندر آن هنگامه کاندر بندر مغلوب

باد می غلتد درون بستر ظلمت

ابر می غرد وز او هر چیز می ماند به ره منکوب

مرغ باران می زند فریاد:

عابر!

در شبی این گونه طوفانی

گوشه ی گرمی نمی جویی؟

یا بدین پرسنده ی دلسوز

پاسخ سردی نمی گویی؟...

رعد می ترکد به خنده از پس نجوای آرامی که دارد با شب چرکین

وز پس نجوای آرامش

سردخندی غمزده دزدانه از او بر لب شب می گریزد

می زند شب با غمش لبخند...

مرغ باران می دهد آواز

ـ ای شبگرد! 

از چنین بی نقشه رفتن تن نفرسودت؟

مرغ مسکین! زندگی زیباست!

خورد و خفتی نیست بی مقصود

می توان هرگونه کشتی راند بر دریا

مرغ مسکین زندگی زیباست

تارک زیبای صبح روشن فردای خود را تا بدان گوهر بیارایم

مرغ مسکین زندگی بی گوهری این گونه نازیباست!

                                                        (احمد شاملو)

                                                          قرارمون تو آسمون

و هر سازی که می بینم بد آهنگ است

بیا رهتوشه بردازیم

قدم در راه بی برگشت بگذاریم

ببینیم آسمان هرکجا آیا همین رنگ است

                                             (اخوان ثالث)

                                                          قرارمون تو آسمون

باز من دیوانه ام مستم

باز گویی در جهان دیگری هستم

های نخراشی به غفلت گونه ام را تیغ

های نپریشی صفای زلفکم را دست

و آبرویم را نریزی دل

ای نخورده مست لحظه ی دیدار نزدیک است

                                                  (اخوان ثالث)

                                                          قرارمون تو آسمون